مرد جوان آسیب‌دیده‌ای که توسط پدرش مورد آزار قرار گرفته، هنگام رویای انتقام، خود را در قالب آدولف هیتلر تصور می‌کند. اشلینگن‌سیف این فیلم را که از هیچ ساختار روایی خطی پیروی نمی‌کند، در زمانی منتشر کرد که روشنفکران راست‌گرای آلمانی برای کنار آمدن با رابطه کشورشان با گذشته نازی‌ها استدلال می‌کردند. اشلینگن‌سیف با این موضوع مخالف بود.

آلمان، درست پس از اتحاد مجدد. مردم از کنترل خارج شده‌اند و نفرت کورکورانه نسبت به مهاجران به یک باور عمومی تبدیل شده است. در این میان، یک مددکار اجتماعی که ماموریت دارد یک خانواده لهستانی را به مقصدشان (یک کمپ مهاجران در شهر کوچک راساو) برساند، به همراه این خانواده ربوده می‌شود. بازرس ارشد کورن و دوست‌دخترش تحقیقات خود را در این زمینه در راساو آغاز می‌کنند و دنیایی از روابط جنسی افراطی، شهوت‌های منحرف‌شده و عشق غیرمنطقی و شدید به ملت آلمان را کشف می‌کنند که ذهن همه را تسخیر کرده است. نژادپرستی از سرهای تراشیده و پوتین‌ها شروع نمی‌شود، بلکه از دل خود جامعه آغاز می‌گردد.

این فیلم با تلفیق شیوه‌های داستانی و مستند، موضعی انتقادی نسبت به فضای عمومی و بازسازی شهری فرانکفورت اتخاذ می‌کند. با وجود دغدغه‌های جدی ساختاری و سیاسی فیلم، حس شدید کلوگه از امر ابزورد، ذخیره‌ای از خوش‌بینی آرمان‌شهری را حفظ می‌کند.