یک افسانه ژاپنی با کمدیا دل‌آرته پیوند می‌خورد. پیرو ساده‌لوح، سرتاپا سفیدپوش، در جنگلی دراز کشیده است. با پخش موسیقی دو-واپ او برمی‌خیزد، به اطراف خیره می‌شود و دستش را به سمت ماه دراز می‌کند. اگرچه موسیقی در همه جا طنین‌انداز است و کودکان جنگل در حال بازی هستند، پیرو غمگین و تنهاست. هارلکین سرشار از اعتمادبه‌نفس و انرژی ظاهر می‌شود. او کلمبینای دوست‌داشتنی را احضار می‌کند. پیرو مبهوت می‌شود. اما آیا مسیر عشق واقعی می‌تواند هموار باشد؟

زنی با لباس‌های مجلل با هدف مشخصی در باغ‌های آبی ویلا دِسته در تیوولی قدم می‌زند، در حالی که موسیقی موومان زمستان از چهار فصل ویوالدی نواخته می‌شود. فیلترهای قرمز تیره، نوری آبی‌رنگ به فضا می‌بخشند؛ آب روی سنگ‌ها جاری است و فواره‌ها آن را به هوا می‌فرستند. هیچ کلامی گفته نمی‌شود. مجسمه‌های باروک و جریان هوس‌انگیز آب از پشت نورپردازی شده‌اند. انگر این اثر را بازی‌های آب می‌نامد.

این فیلم از دل فیلم کوتاه و ناتمام «زنان ارغوانی» شکل گرفت. فیلم با دوربینی آغاز می‌شود که پیراهن‌های زنانه دهه ۱۹۲۰ را تماشا می‌کند که از روی رگال لباس برداشته می‌شوند. لباس‌ها برداشته شده و با موسیقی به رقص درمی‌آیند. (موسیقی متن اصلی، اپرای وردی بود؛ در دهه ۱۹۶۰، انگر فیلم را با موسیقی متن جدیدی در سبک سایکدلیک فولک راک با اجرای جاناتان هالپر بازنشر کرد.) زنی با مژه‌های بلند به نام ایوان مارکیس، لباس ارغوانی‌رنگ خود را می‌پوشد و به سمت میز آرایش خود می‌رود تا عطر بزند. او روی یک مبل راحتی دراز می‌کشد که سپس شروع به حرکت در اتاق و در نهایت به سمت تراس می‌کند. سگ‌های تازی تازی روسی ظاهر می‌شوند و او آماده می‌شود تا آن‌ها را به پیاده‌روی ببرد.